laat mensen wachten, niet wonen

Wij sturen een brief met alle handtekeningen aan:

de tweede kamer

Laat mensen niet wachten, maar wonen. 

Een huis is meer dan een dak boven je hoofd. Het is de basis voor een menswaardig bestaan.
Toch wachten duizenden mensen zonder thuis jarenlang op een woning. Ze slapen op banken van vrienden, in hun auto, in een tent of verblijven in de opvang.

Dit is geen natuurverschijnsel, maar een politieke keuze.

Nederland heeft beloofd om dakloosheid uiterlijk in 2030 te stoppen. Dat staat zwart op wit in het zogeheten Nationaal Actieplan Dakloosheid. Toch is het oplossen van dakloosheid in het nieuwe coalitieakkoord niet meer dan een bijzin gebleken. Sterker nog: er raken tot nu toe alleen maar méér mensen dakloos. 

Het kan anders. Een onafhankelijk onderzoek naar de uitvoering van het Nationaal Actieplan Dakloosheid laat zien wat er misgaat, maar vooral ook wat er nodig is om dakloosheid daadwerkelijk terug te dringen.

De aanbevelingen liggen dus op tafel. Wat ontbreekt, is politieke daadkracht.

Daarom roepen wij de tweede kamer op:

Voer alle aanbevelingen uit het onderzoek volledig uit en maak van de aanpak van dakloosheid eindelijk een prioriteit te maken.

Dat betekent onder andere concreet: 

1. Pak dakloosheid aan als woonprobleem: Dakloosheid is de meest extreme vorm van woningnood. Daarom moet de aanpak van dakloosheid onderdeel zijn van het woonbeleid en moet de regie liggen bij het ministerie dat verantwoordelijk is voor Volkshuisvesting (en op lokaal niveau de wethouders Wonen). Woonbeleid is pas succesvol als het aantal dakloze mensen afneemt.

2. Maak het krijgen van een woning de eerste stap, niet de laatste: Te vaak moeten mensen maanden – soms zelfs jaren – in de opvang verblijven voordat zij een woning krijgen. Dit is duur, ineffectief en onmenselijk. Stimuleer gemeenten financieel om mensen zo snel mogelijk aan een eigen huis te helpen, en maak opvang niet langer de verplichte route naar huisvesting.

3. Geef alle mensen zonder thuis voorrang op huisvesting: Wie geen stabiele woonplek heeft, kan niet jaren wachten op een sociale huurwoning. Gebruik urgentieregelingen om álle dakloze mensen te huisvesten, ook als ze niet in een opvang verblijven of geen kinderen hebben.